Recensie Academicus Vampyrus 1

Academicus Vampyrus – deel 1 (***)
Door Richelle Mead ©2007
Nederlandse vertaling ©2010 Carolien Metaal en Moon, Amsterdam
Omslagontwerp Marlies Visser
Oorspronkelijke titel  Vampire Acadamy

Lissa Dragomir, prinses van de Moroi, is een sterfelijke vampier die te allen tijde beschermd moet worden tegen de Strigoi: de onsterfelijke vampiers die ongelooflijk wreed en gevaarlijk zijn.
Rose, de beste vriendin van Lissa, is een dhampier. Zij leidt een gevaarlijk leven dat in dienst staat van het beschermen van Lissa tegen de Strigoi. Die zijn namelijk vastbesloten om haar een van hen te maken.
Twee jaar nadat ze uit angst zijn weggelopen van de academie van Sint-Vladimir worden Rose en Lissa opgepakt en daarnaartoe teruggebracht. Ze moeten de verloren jaren inhalen en Rose krijgt extra trainigslessen van de knappe hoeder Dimitri Belikov.
Maar zowel binnen als buiten de hekken van de academie blijven Rose en Lissa in de greep van de angst. Ze dienen de verleidingen van verboden liefdes het hoofd te bieden en altijd op hun hoede te zijn, want de Strigoi kunnen elk moment toeslaan…

1001004008491971-188x300

1) Ik voelde haar angst nog voor ik haar hoorde gillen.
Haar nachtmerrie kwam schokkend bij me binnen, schudde me los uit mijn eigen droom, die iets te maken had met een strand en een of andere sexy gast die me insmeerde met zonnebrandolie. Beelden – die van haar, niet die van mij – tuimelden door mijn hoofd: vuur en bloed, de geur van rook, het verwrongen plaatstaal van een auto. De beelden wikkelden zich om me heen, verstikten me, totdat een rationeel deel van mijn hersenen me vertelde dat dit niet mijn droom was.

Deze reeks ben ik nu voor de tweede keer aan het lezen en ondanks dat ik weet hoe het afloopt, sleept het verhaal mij weer mee. De manier waarop het geschreven word is niet ingewikkeld maar ook niet voor kinderen. Het leest makkelijk weg, beschrijft veel en ik zou zweren dat ik alles zo voor mij zie. Maar wel totaal anders dan de verfilming van dit boek, die helaas zwaar teleurstelde….. Die is geen aanrader als je echt fan bent van dit boek. Het kost wel even een beetje gewenning om in de wereld bekend te raken met alle namen als Moroi, Hoeder, Dhampier en Strigoi. Maar heel moeilijk is het niet.

Terugkomend op het verhaal, het verhaal zelf is geschreven uit het oogpunt van Rose Hathaway, een meisje die dhampier is en studeert om hoeder te worden. Ze is beste vrienden met Lissa (Valissa) Dragomir, de laatste overlevende van de Dragomirs. Maar ze hebben niet zomaar een vriendschap, ze zijn ook verbonden. Alles wat Lissa voelt, kan Rose ook voelen. Het komt zelfs voor dat Rose in het hoofd kan kruipen van Lissa en echt alles mee maakt als vanuit Lissa. Vreemd hé nietwaar?

Alleen al dat puntje maakte mij nieuwsgierig. Ik kwam deel 4, 5 en 6 een keertje tegen in de Kruidvat en het klonk wel interessant. En het toeval wilde dat mijn zus deel 1,2 en 3 had die ik wel mocht hebben (op voorwaarde dat ze de serie ook een keer mocht lezen natuurlijk). Nu na al die jaren en na de serie weer opnieuw te lezen, heb ik nog steeds geen spijt van mijn aankoop.

Waarom ik het toch maar drie *** sterren geef? Zoals ik zei, het is niet zo ingewikkeld geschreven, waardoor je het snel wilt pakken en niet snel wilt opgeven omdat je moet werken. Maar je hebt het ook zo uitgelezen, in mijn geval tenminste. De verhaallijn is toch een beetje voorspelbaar op bepaalde punten (kom op, heel veel slechteriken hebben die naam). En natuurlijk die liefdes die volledig worden beantwoord, duhuh….. Het hoofdpersonage Rose, en Lissa, zijn beide perfect in uiterlijk en worden natuurlijk aanbeden. Dat vind ik wat jammer, ze zijn wel niet zo perfect, maar ze komen er dichterbij dan menig meisje of vrouw.

Al met al is het toch zeker een aanrader als je van vampiers houdt (en niet de glittervariant), avontuur, intrige en verliefde gevoelens. Ik hoop dat jullie er net zo enthousiast over zijn als ik.

Schrijf jullie later,

Xantra handtekening

Advertenties

Kung Fu Panda

Kung Fu Panda (1) ****
2008
Directed by: Mark Osborne & John Stevenson
Writing credtis: Jonathan Aibel & Glenn Berger  & Ethan Reiff & Cyrus Voris

Po is groot, een beetje onhandig, heel enthousiast en een grote fan van een bijzondere vechtsport, het geheimzinnige kungfu. Daar droomt hij van tijdens zijn werk in de bamiwinkel van zijn ouders. Op een dag gebeurt er iets totaal onverwachts: Po wordt door een onbegrijpelijk toeval verkozen tot leerling bij de vermaarde kungfuleraar meester Shifu. Opeens werkt Po zich in het zweet naast zijn idolen Kraanvogel, Tijger, Mantis, Aap en Adder. Meester Shifu, de belangrijkste trainer in de wereld van het kungfu, geeft de onelegante Po gelukkig wat extra aandacht.

Dan komen de leden van het kungfugezelschap er achter dat de verraderlijke sneeuwluipaard Tai Lung naar hen op weg is. Dat voorspelt niet veel goeds! De enige die het gezelschap kan redden van die gevaarlijke Tai Lung is de vriendelijke reuzenpanda Po. Kan Po zijn droom, kungfumeester worden, nu verwezenlijken? Po gaat er met hart en ziel tegenaan, en met zijn volle gewicht. Dan ontdekt hij een van belangrijkste principes van het duizenden jaren oude kungfu: je zwakheden zijn tegelijkertijd ook je sterke punten.
(Beschrijving van www.bol.com)

Altijd als ik wil ontspannen en lachen zet ik dingen op van Kung Fu Panda, een van de twee films (deel 3 komt deze maand uit) of de gelijknamige serie.
Steeds als ik dit kijk, vind ik mijzelf een kluns, want die bewegingen kan ik helemaal niet maken, ik beweeg zelfs heel weinig met sporten. Maar deze film, hoewel de naam het wel zegt, draait niet alleen maar om kung fu. Het draait om de onwaarschijnlijke mogelijkheden die er altijd in het verschiet kunnen liggen, ook al heb je het idee dat ze onmogelijk voor je zijn. Het draait om zelfvertrouwen, humor en een beetje kluns wat ieder van ons heeft, we zijn ten slotte mensen.

Naast natuurlijk de leuke en grappige verhaallijn, is de animatie van deze film zeer goed. De blaadjes van de perzikboom komen meerdere malen erin terug, zeker als je goed oplet en veel andere kleine details zoals de vachten zijn zeer goed gemaakt. Niets minder dan alleen maar lof aan de makers en bedenkers van deze film.

Waarom ik hem dan toch geen 5 sterren heb gegeven, is omdat deze film, hoewel een breed publiek van jong en oud trekt, er toch ook mensen zullen zijn die deze film niets vinden. Degene die van actie films houden zouden deze nog wel leuk vinden, maar er zit te weinig drama, toch ietwat te weinig diepgang voor de mensen die romantiek en drama willen in een film. Maar voor een ontspannen dagje, lekker op de bank met popcorn of chips, zeker als het buiten regent of je zit in een dipje, is deze film zo goed in elkaar gezet dat je toch even anderhalf uur word meegenomen naar het oude China, maar dan nu met dieren in plaats van mensen.

Als je hem nog niet hebt gekeken, zeer zeker doen. Ik ga nu deel 2 kijken, als voorbereiding voor deel 3 die 13 april 2016 verwacht word in de Nederlandse bioscopen.

Veel kijk plezier!
Xantra handtekening

Afscheid van de Kaasboer

Al sinds ik jong ben kom ik bij de kaasboer op de Klop in Overvecht. Bij ons thuis was het de gewoonte, de traditie om elke zaterdag bij de bakker en de kaasboer te komen en elke week dezelfde “basis” dingen te halen. Bij de kaasboer haalde we elke zaterdag ‘een stuk van 600 gram vers afgesneden jonge goudse’ en ‘een bakje van 100 gram filet american’. Standaard. Bij de bakker haalde we onze bestelling op van ‘vier halfjes lampion bruin’ en ‘een zak witte bolletjes’. Heerlijk. Voor ik naar paardrijden of mijn werk ging at ik een heerlijke verse boterham.

En zondag genoten we met zijn allen van een ontbijtje met witte bolletjes met filet american en een gekookt eitje. Verse kaas op warme kaiserbolletjes en nog meer heerlijks. Dat deden we zolang ik mij kon herinneren.

Zo’n zeven jaar geleden kwam ik terecht in Tuindorp bij mijn vriend en eindigde ik vaak met de taak van het boodschappen doen gezien mijn vriend veel werkte. Zo kwam ik terecht bij de Gaard en de kaasboer Richard de Jong. Ik was nou eenmaal verwend met verse kaas dus de ‘rubber’ kaas van de supermarkt deed het niet meer voor mij.

Ik ben iemand die slecht tegen veranderingen kan en mijn eerste keer in de zaak van Richard de Jong was ik ook  gigantisch gestressed. Als herinnering en gewoonte zei ik dat ik graag ‘een stuk vers afgesneden jonge goudse’ wilde. Het zweet brak mij uit toen ze zeiden dat ze dat niet hadden. De jonge man die achter de balie stond met een brilletje op en stekeltjes haar legde kalm uit dat ze wel verschillende andere jonge kazen hadden. Volgens mij had hij niet door hoe gestressed ik raakte door deze blokkade en dat ik bijna kon janken. Maar de kalmte van de jonge man hield mij tegen.

“We hebben wel mild Blond, dat lijkt heel veel op Jonge Goudse” zei de jonge man rustig. Ik nam een diepe ademteug en werd weer teruggeslingerd in het heden en het besef dat ik in een winkel stond. Verlegen knikte dat ik daar graag een stukje van 400 wilde. Behendig met een groot mes sneed hij een vers stukje af van een groot stuk kaas.
“Kan ik verder nog wat betekenen?” vroeg hij. Verlegen schudde ik nee en rekende ik af.

Thuisgekomen kwam ik erachter, met mijn slechte smaakpapillen, dat ik deze kaas heel erg vond lijken op mijn gewende Jonge Goudse en dat de jonge man mij een goeie kaas heeft aangeprezen.

De tweede keer dat ik er kwam zag ik dat ze achterin ook eieren hadden en nam ik een doosje van 10 Biologische eieren mee en weer een stukje van 400 gram Mild Blond. Toevallig stond daar weer de jonge man.
“Welke eieren?” vroeg de jonge man bij het afrekenen.
“10 Biologische” zei ik bijna fluisterend, ik was nog steeds geïntimideerd door de nieuwe omgeving. Op de kassa zag ik dat de eieren €0,39 per stuk waren en ik €3,90 kwijt was voor het hele doosje.

De derde, vierde en vijfde keer werd het gemakkelijker, langzaam maakte ik mijn eigen gewoonte en regelmatig stond daar de jonge man met zijn brilletje en stekeltjes haar. Bij de, ik denk, zevende keer wist de jonge man welke eieren ik had en welke kaas ik wilde.

Op een gegeven moment, een jaartje daarna denk ik, viel mij een knipsel uit de krant op die geplakt was op de ruit van de balie waar de speciale kazen zoals brie lagen. Even snel doorgelezen  zag ik dat de jonge man die mij steeds hielp de eigenaar was van deze geweldige kaaswinkel. Ik was verbaasd, die jonge man kon niet heel veel ouder zijn dan mij en hij had al zoveel bereikt. Elke klant werd altijd vriendelijk en aardig begroet, hij handelde je niet even snel af en volgende klant, maar hij nam altijd de tijd voor je. Ik vond het knap. Mijn achting van hem werd hoger en hoger.

Na een paar jaar kregen we te horen dat ze even gingen sluiten want ze gingen de winkel verbouwing. Mijn keel kneep dicht, want zoals ik kan niet goed tegen veranderingen. Zoals wel duidelijk is.

Maar ondanks dat ik het eng vond weer de nieuwe winkel te betreden, nu genaamd “Kaasspecialist Utrecht“, voelde ik mij snel weer thuis, dankzij de jonge man, die blijkbaar Richard de Jong was. De eieren lagen nu bij het bier helemaal achterin en de kazen voorin, maar de mensen die er werkte waren het zelfde. Een klassiek muziekje kwam mij tegemoet toen ik de winkel betrad en dat werkte rustgevend, er was helemaal geen haast om snel iets te kiezen en deze winkel te verlaten.

Hoewel het al die tijd bijna hetzelfde is gebleven, de eieren werden op een gegeven moment verplaats naar onder de kazen, wat meer voorin de winkel, voelde ik mij toch weer thuis.

Toen kwam de bom, een korte tijd geleden. Die vriendelijke jonge man, die mij zo goed kende dat hij mijn vriend kon helpen de goede kaas en eieren te halen als ik geen boodschappen kon doen, gaat weg. Een nieuwe winkel openen in zijn woonplaats ‘s-Gravenzande. En ons dus verlaten. Op 1 april 2016 al.

Stiekem had ik het er wat moeilijk mee toen ik vandaag in zijn winkel stond en die gedachte binnenkwam, ik keek hem aan toen ik vroeg om ‘500 gram gemende zouten en ongezouten cashewnoten’ en slikte soort van een traantje weg. Het was zo’n gewoonte, de afgelopen 7 jaar hem bijna elke keer te zien in de winkel.

Één ding weet ik wel, ik heb 1 goede reden om ooit naar ‘s-Gravenzande te gaan, verhuizen of bezoek. Dankzij de geweldige kaasboer “Kaasmeester Richard“!
Het gaat je goed, Richard!

Jullie kunnen Richard de Jong nog even ‘bewonderen’ in Utrecht, winkelcentrum De Gaard tot 1 april 2016. 

Schrijf jullie later,
Xantra

Wedstrijdverhaal – Mijn eerste Liefde

De bedoeling was met dit verhaal mee te doen met een wedstrijd, maar ik keek helaas een beetje scheel. Het verhaal is precies, inclusief titel, 355 woorden en blijkbaar moesten het 335 woorden zijn. Heel erg jammer en ik deed last minute mee dus mag ik niet meer meedoen. 
Voordeel wel is dat je nu eens een stukje verhaal van mij kan lezen. Want ik mag het nu vrij publiceren gezien ik toch niet meer meedoe met de wedstrijd.

Geniet ervan,
Xantra

———————————————

Mijn eerste liefde

Hij kwam in mijn leven toen ik vier was. Zijn gewicht was iets van 400 gram en was niet groter dan 29 centimeter. Hard was hij van buiten, maar van binnen buigzaam. Glanzend en kleurrijk, met prachtige tekeningen. Het was het kinderboek “De drie Rovers”. Ik kon dat boek dromen. Elke avond moest het voorgelezen worden. De plaatjes kende ik van binnen en van buiten. Tranen met tuiten huilde ik elke keer als we bij het gelukkig einde aan kwamen. Het is nog steeds zo’n mooi verhaal van drie stoere rovers die een klein meisje tegenkomen tijdens het stelen en vertederd worden door haar. Een prachtig verhaal wat ik op de dag van vandaag nog ken.

Mijn moeder las hem voor met stemmetjes, mijn vader gewoon op zijn normale zware mannenstem die ik voelde dreunen in mijn borstkas als hij toch probeerde stemmetjes te doen. Maar hij eindige altijd met alleen nog een lagere toon. Beide deden ze er allerlei bewegingen bij en hoewel ik het verhaal kende van binnen en van buiten, werd ik meegenomen in de wereld die “De drie Rovers” voor mij creëerde. De grot en de stad zag ik voor mij, ik kon de geluiden horen van de schatten die rinkelde en het gelach van de kinderen, zo waar als dat ik nu het verkeer hoor.

Toen ik vijf was kon ik lezen, dankzij dit boek. Ik kon het verhaal zo dromen dat ik de woorden herkende die er geschreven stonden. Dit verhaal, deze ervaring heeft mij zo geschapen dat ik de boeken verslind die ik voor mijn neus krijg. Elk boek had ik gelezen in de schoolbibliotheek en ik moest altijd uitwijken naar hogere klassen voor meer leesvoer. Mijn eigen bibliotheekpas was een een droom, een poort naar de hemel, waarin ik mij kon laten gaan, verdrinken in welke wereld dan ook.

Lang geleden moest ik plotseling invallen bij mijn stage en vond ik mijzelf alleenstaand voor de klas. Alle oogjes van de drie- en vierjarige kinderen waren op mij gericht. Ik ging het verhaal vertellen wat ik nog steeds uit mijn hoofd wist. Mijn eerste liefde.

Eindelijk

Daar heb ik eindelijk het hoofdstuk, van mijn boek waar ik al mee worstelde in het begin, afgemaakt. Nu hoef ik alleen nog het einde te schrijven en mensen kunnen het doorlezen. Voor degene die nieuwsgierig is, de eerste 5 hoofdstukken staan al op Wattpad.

En eindelijk is de week ook aangebroken dat ik twee dingen ga doen waar ik al een tijdje naar uitkijk. Vrijdag ochtend heb ik eerst mijn examen van module A voor Kynologisch Instructeur. Waarna ik mij al gelijk heb opgegeven voor module B1, die start 4 maart (en gelijk lesdag 2 op zondag 6 maart). Wel jammer dat een van de examendagen valt op een dag dat ik een fotoshoot zou hebben. Dus die fotoshoot is nog even uitgesteld. Maar tegen die tijd heb ik hopelijk wel al foto’s van de foute fotoshoot die we gaan doen op 20 Maart. Zin in.

Daarnaast heb ik deze week, ook op vrijdag, maar ook zaterdag en zondag, een heerlijk weekendje met oud koorleden. Een ouderwets gezellig koorweekend, en dit jaar doe ik het thema met wat anderen. Ik ben zo nieuwsgierig wat mensen van het thema zullen vinden.

Met als afsluiter van het geweldige weekend, ga ik ook nog een paar dagen vrienden ga bezoeken in het verre noorden van ons land. Zoals je misschien al weet heb ik nog geen rijbewijs, mijn vriend ook niet, dus we hebben geen auto. En om dat hele eind met het OV te gaan doen, doen we ook niet snel. Dus we zien elkaar weinig helaas. Maar yay ik ga ze weer zien over een week.

Zo veel verschillende zenuwenprikkels die door mijn lijf gieren, je kan je vast wel voorstellen dat ik nu erg hyper ben met al dat leuke en spannende nieuws. Er valt helaas niet zoveel verder te vertellen want zoveel heb ik niet meegemaakt op het moment.

Schrijf jullie later wel weer.
Xantra

Volle agenda

Weer gezellig druk gehad deze afgelopen week. In mijn laatste post plaatste ik dat ik heerlijk naar de Efteling ging, en het was GEWELDIG! Langste wachtrij was bij Vila Volta en dat was iets van een kwartier, verder bijna geen wachtrijen. Heerlijk die Winterefteling. Ook echt geweldig weer de Aquanura show wanneer het donker is. Ik wou dat ik het filmpje hier online kon zetten maar helaas lukt het mij alleen maar om afbeeldingen hierop te krijgen.

Nou dat was vrijdag, zaterdag was redelijk rustig, net als zondag, geen cursus of iets dergelijks. Mijn vriend was wel op pad met zijn zwager op zoek naar een auto voor mijn schoonzus en zwager. Dus was redelijk rustig voor mij in het weekend, nog wat kunnen werken aan mijn boek. Toen was het maandag en voor het eerst in weken had ik die dag niets en heb het er heerlijk van genomen. Gewoon wat opgeruimd in huis enzovoort.

Dinsdag gezellig naar vrienden, die natuurlijk niet om de hoek wonen, wezen bezoeken met hun lieve honden. Gezellig met die vriendin spelletjes gespeeld terwijl haar liefje ziek was. Op de terugweg helaas wat minder leuk, ik ging rond 21uur weg, ik dacht dat ik dan rond half 11 wel thuis zou zijn, maar het OV had andere plannen. Door een ongeluk met een auto op de rails tussen Woerden en Goverwelle kon mijn trein niet verder rijden. Dus moesten we om via Alphen aan de Rijn. Lang verhaal kort, ik was thuis rond vijf over 12. Wil je lezen over het ongeluk, hier is het stukje van RTV Utrecht. Het was op zich een vervelende ervaring maar de conducteur maakte het ook wel leuk en interessant. Zijn uitspraken had ik op twitter gezet. Een van zijn uitspraken: We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, nouja treintje dan.

Woensdag moest ik weer autorijden, ging wel lekker al begint het wel te kriebelen dat ik echt voor mijn theorie moet gaan. Spannend. ’s Avonds was ik gezellig bij vrienden, het thema van het aanstaande oud-leden Koorweekend voor te bereiden. En donderdagavond zat ik bij diezelfde vrienden voor een idee uit te werken, misschien dat ik jullie dat over niet al te lange tijd meer informatie over kan geven.

En dan komen we weer aan bij vrijdag, voor het eerst heb ik de cursus op een vrijdag, deze cursus zou/gaat 3 zaterdagen en 3 vrijdagen plaatsvinden. Nog 2 dagen te gaan voor het examen, wat op dezelfde dag valt als de start van het koorweekend. Spanning, spanning, spanning…

Ik ben ook nog wel genoeg bezig met andere dingen, mijn boek zoals ik eerder zei, al gaat dat wat moeilijk. Ik ben ook lekker ontspannend weer True Blood aan het herkijken, ik vind het een lekkere serie. En ook ben ik bezig in het boek “Almeerse Rioolmoorden” van Anouk Kemper. Om deze blog af te sluiten, een leuk liedje, leef je uit met dit liedje over de echte eindes van Disney Prinsessen. Ik ben ervan overtuigd dat deze gast gewoon een vierling is, zo knap dat hij dit kan zingen. Geniet ze https://www.youtube.com/watch?v=diU70KshcjA&app=desktop.

Schrijf jullie later,
Xantra

Zin in

Veel zin in de komende tijd. Vrijdag ga ik met mijn zus, een vriendin van haar en nog een jongen naar de winter Efteling. Ik vind het nu al jammer dat ze slechts 7 uurtjes open zijn. We hebben al afgesproken dat we er zo vroeg mogelijk willen zijn met de opening en hebben al doorgenomen dat we als eerste in de Droomvlucht gaan gezien daar altijd de meest lange rijen zijn en die vriendin van mijn zus vind het een erg leuke attractie.

Ook heb ik zin in het editten van mijn verhaal, er staat trouwens een nieuw hoofdstuk online op Wattpad (https://www.wattpad.com/myworks/56667955-meawin) dus als je zin hebt om te lezen, ga vooral je gang. Zelf had ik gisteren mijn verhaal op de tablet gezet, het volledige verhaal, met de gedachte even te kijken of ik wat kon verbeteren, maar dat lukt niet echt lekker met de app. Wel zat ik steeds te zeggen “Nog 1 hoofdstuk, nog eentje en dan ga ik slapen” waardoor ik pas ging slapen om half 1, oeps. Ik vond mijn eigen verhaal wel erg spannend om te lezen.

Wat later in de middag ga ik weer autorijden en ik ben bezig om rond te kijken voor mijn theorie examen te gaan doen zodat ik daarna, als ik het haal tenminste, voor mijn praktijk kan gaan. Hoewel ik het autorijden nog steeds niet echt super leuk vind, begint het toch wel meer te kriebelen dat ik over een half jaar misschien zelf de vrijheid heb om Dalton, mijn hond, rond te kunnen brengen en naar ver wonende familie, in Zeeland, op bezoek kan gaan zelf. De vrijheid lonkt.

Daarnaast krijgt een mens gewoon al zin in deze dag, met zulk mooi weer, de zon die straalt, zelfs de vogels fluiten, en een gans in de verte hoor je kwaken. Het weer is zacht, geen koude frisse wind in je gezicht, niet de kans op ijzel en gladheid. Gewoon een heerlijke dag. We gaan binnenkort, in februari, ook lekker op een oud leden Koorweekendje, al word dat ook wel spannend gezien ik die vrijdag mijn examen heb van die Kynologie cursus. Maar zelfs daar heb ik zin in.

Zoals je begrijpt, heb ik er zin in, ben zelfs zo positief dat ik een totaal ander stukje heb geschreven dan ik van plan was, namelijk over ergernissen. Om deze mooie dag lekker te op weg te helpen, luister lekker naar Take The A Train – The Delta Rythm Boys. Geniet ze.

Schrijf jullie later. Xantra

Recensie Niets is wat het lijkt (Wattpad)

https://www.wattpad.com/story/35877137-%E2%99%A5-niets-1-niets-is-wat-het-lijkt-netties2016
Niets is wat het lijkt (***)
Door Theclockworkheart

Arabella denkt dat ze onzichtbaar is voor de ogen van anderen zolang ze maar geen aandacht trekt. Dan moet ze haar veilige haven verlaten om te gaan studeren en kan ze zich niet langer verstoppen.
Riley is het zwarte schaap en de grootste teleurstelling van zijn ouders. Hij weet hoe ze naar hem kijken. Zijn ouders leven in een wereld waarin alles perfect is, behalve hun oudste zoon die niet van plan is om naar hun pijpen te dansen.
Arabella, het verlegen meisje. Riley, de rebel. Wat ze niet verwachten: ze delen iets. Hun verstoorde relatie met mensen. Angst misschien wel. Maar is het genoeg?
♥♥♥
Waarschuwing vooraf: Het is een New Adult-verhaal en in principe vanaf 18, maar als je jonger bent, kun je het natuurlijk ook gewoon lezen. Er zal seks in voorkomen.

35877137-176-k596688

1. Riley

‘Locke! Waar ben je in vredesnaam?’

Ik grinnikte verontschuldigend en beet toen op mijn lip, omdat ik wist dat meisjes en vrouwen er als een blok voor vielen. Ze trok me tegen zich aan, sloeg haar benen om me heen en kraste met haar nagels over mijn bostkas. Mijn adem ging sneller toen haar vingers naar beneden gleden en ik kon niet zeggen dat ik het een vervelend gevoel vond.– —

 

Hoewel het al bij het intro staat en het eerste hoofdstuk er al mee begint, gaat dit boek niet alleen maar over seks. Het is een soms wat zoetsappig, maar over het algemeen een moeilijk romantisch verhaal. Het heeft soms wat weg van een Romeo en Juliet, een soort verboden liefde tussen een onschuldig meisje Arabella, en de stoere avontuurlijke Riley. Twee werelden die botsen, verschil in studie en werk, het privéleven. Al met al een eigenlijk voorspelbaar verhaal met onvoorspelbare acties. Een heerlijke samenspel van twee onmogelijk bij elkaar passende mensen met fysieke en psychische aantrekking. Er zitten nog wel wat fouten in, maar dat kan kloppen, ze heeft dit ook online gezet om daarna nog te gaan aanpassen mocht ze het ooit uitbrengen.

Ik geef dit verhaal 3 sterren vanwege het enigszins wat voorspelbare einde, maar toch interessant, meeslepende en vernieuwende verhaallijn.

Veel leesplezier. Xantra

 

Recensie De Heksen van Milford

De heksen van Milford (****)
Door Josephine Tey
Copyright Nederlandse vertaling 1972 by b.v. Uitgeverij de Arbeiderspers, Amsterdam
Oorspronkelijke titel: The Franchise Affair

Een afgelegen landhuis met twee bewoonsters waarover veel geroddeld wordt. Een zestienjarig meisje dat een maand vermist wordt en dan verklaart dat ze in een afgelegen landhuis mishandeld en uitgehongerd is.

csdKqEv9GvolCeqzpld5

1
Het was een lentemiddag, vier uur, en Robert Blair had in om naar huis te gaan.
Het kantoor zou natuurlijk pas om vijf uur sluiten, maar als je de enige Blair bent van Blair, Hayward, and Bennet, ga je naar huis als je daar zin in hebt. En als je praktijk hoofdzakelijk bestaat uit testamenten, akten van overdracht en beleggingen, komt er laat in de middag zelden een cliënt opdagen. En als je in Milford woont, waar de laatste buslichting om 3.45 plaats heeft, valt er lang voor vier uur niets meer te beleven. —–

Een oude gouwe noem ik deze. Hij is wat ouderwets en de manier waarop word geschreven staat duidelijk voor die tijd, 1948. Het gaat om twee vrouwen die in een afgelegen huis wonen buiten het dorp Milford. Deze twee vrouwen worden door een zestienjarig meisje beschuldigd dat ze haar hebben mishandeld en ontvoerd. Het is geschreven uit het oogpunt van advocaat Robert Blair, die de twee onsympatieke vrouwen bijstaat in hun reis om hun onschuld te bewijzen.
Ik pak dit boek regelmatig uit de kast als ik wat wil lezen zonder ingewikkelde nieuwe werelden, het leest makkelijk weg en je wordt meegesleurd. Elk bewijs dat weer naar voren komt en negatief uitvalt tegen de dames, zorgt ervoor dat je heen en weer word geslingerd tussen de schuld of onschuld van de twee dames uit het Franchise huis.

Ik geef dit boek een 4 sterren vanwege het meeslepende effect, de simpele maar toch lekker weglezende schrijfstijl en het verhaallijn. Dit zegt maar weer dat een oud boek ook in de hedendaagse tijd nog heerlijk is om te lezen.

Lees ze, Xantra

 

Druk druk druk

En dan is de week weer voorbij gevlogen. Druk met dingen, druk met leren, druk met alles. Ik was weer gaan hardlopen met de hond, dit keer samen met mijn vriend. Conditie is nog steeds zeer slecht maar dat is ook wel te verwachten na twee keer hardlopen pas.

Zaterdag had ik mijn eerste les in hondenpsychologie, module A mochten jullie geïnteresseerd zijn in Kynologische gedragstherapie. Ik werk echt zeer slecht in groepen, kwam ik zaterdag weer achter. De ergernis aan mensen die zitten te kletsen terwijl de leraar aan het praten is stak ook weer de kop op. Maar verder was het heerlijk, ik zou haast willen dat ik vaker les had dan één keer in de week. Met het huiswerk doen, gingen mijn vriend en ik van alles toepassen wat er in de lesstof stond, op onze eigen hond en de hond van mijn schoonmoeder. Was wel grappig om te doen. Morgen, zaterdag, weer les 2.

Deze week ook weer gesproken met mensen van Altrecht Nieuwegein voor mijn ASS (Autisme Spectrum Stoornis voor de mensen die vies dachten), en woensdag en vandaag weer een paar rijlessen gehad van Veronica Rijschool. Donderdag had ik nog even vroeg in de ochtend een afspraak op de Faculteit Dierengeneeskunde in Utrecht. Onze hond had in juni, juli en augustus een beugel, lang verhaal, en nu was er een röntgenfoto gemaakt hoe het ging met zijn tanden. De arme schat was helemaal duf van de verdoving.

Maar mijn leven is niet alleen maar zakelijke afspraken, maandag gingen een vriendin en ik gezellig Harry Potter Lego y1-4 op de Wii spelen, onze verslaving zogezegd. Het is gewoon heerlijk kinderlijk om te spelen en alle muntjes te verzamelen. Donderdag haalde mijn zus(je) mij en de hond op van de Faculteit, de hond kon niet echt meer met de bus terug, en daarna gingen mijn zus en ik gezellig nog even de stad in. Het was prachting om een stukje door het park naar de stad te lopen, door de mist en de kou had alles een wit laagje gekregen.

Zoals je kunt lezen, druk druk druk. Elke dag, behalve zondag aanstaande, had ik deze week wel wat in de planning staan. Wat best druk is voor iemand die een jaar geleden nog werkeloos was.

Schrijf jullie later. Xantra